Parlementslid Steven Reyme vraagt wettelijk verbod op bankkosten bij storten en opnemen van vreemde valuta

Kritiek op inhoudingen bij vreemde valuta

In De Nationale Assemblée is aandacht gevraagd voor de kosten die commerciële banken in Suriname hanteren wanneer rekeninghouders vreemde valuta storten of opnemen. Steven Reyme, parlementariër namens de politieke partij A20, heeft zijn afkeuring uitgesproken over deze financiële inhoudingen. Klanten worden bij bepaalde bankinstellingen geconfronteerd met percentages die van hun bedragen worden afgetrokken op het moment dat zij contant geld in vreemde valuta aanbieden aan de kassa of juist van hun eigen rekening willen lichten.

De volksvertegenwoordiger stelt dat het onterecht is dat burgers en ondernemers financieel moeten inboeten wanneer zij over hun eigen wettig verkregen middelen willen beschikken. Het vraagstuk raakt direct aan het dagelijks leven van rekeninghouders die afhankelijk zijn van transacties in vreemde valuta voor hun bedrijfsvoering, familieondersteuning of persoonlijke spaartegoeden.

Het voorstel in De Nationale Assemblée

Tijdens een recente vergadering op dinsdag heeft Reyme het parlement officieel opgeroepen om stappen te ondernemen tegen deze bancaire praktijken. Hij stelt voor om als wetgevend orgaan te kijken naar de mogelijkheden om een specifiek wettelijk verbod in te stellen. Dit verbod zou banken moeten verhinderen om nog langer administratieve of operationele kosten in de vorm van een percentage door te berekenen aan de consument bij het manipuleren van vreemde valuta.

“Er wordt nog steeds door bepaalde banken, wanneer je geld gaat storten of opnemen, een bepaald percentage in rekening gebracht. Ik vraag mij af waarom dat moet. Zeker als je valuta moet ophalen. Dus ik wil het parlement toch vragen om te gaan kijken hoe we daarover toch iets kunnen zeggen of een wet kunnen maken, zodat dat niet meer mogelijk is. Want die bevolking heeft het al zo moeilijk en toch merk je dat men van alles probeert om geld af te troggelen van die bevolking. Dus laten we daarnaar kijken”

De parlementariër vindt dat de wetgever moet ingrijpen om consumenten te beschermen tegen wat hij ziet als een oneigenlijke belasting op het gebruik van het eigen geld.

De situatie voor Surinaamse rekeninghouders

Het betalen van transactiekosten bij banken vormt al langere tijd een punt van frustratie onder de samenleving. In Suriname maken burgers en het midden- en kleinbedrijf geregeld gebruik van vreemde valuta, zoals Amerikaanse dollars en euro's, voor noodzakelijke betalingen en reserves. De omstandigheden rondom deze transacties zijn strikt en brengen extra uitgaven met zich mee.

De kernpunten van de klachten rond deze situatie omvatten:

• Het verlies van een percentage van het eigen spaar- of bedrijfsgeld bij een eenvoudige storting aan het bankloket.
• Bijkomende kosten bij het opvragen van contante vreemde valuta van de eigen bankrekening.
• De stapeling van kosten in een economische situatie waarin het algemene levensonderhoud reeds zwaar drukt op huishoudens.
• Ongelijkheid tussen verschillende banken, waarbij sommige instellingen wel percentages rekenen en andere mogelijk andere voorwaarden hanteren.

Reyme wijst erop dat de bevolking reeds kampt met economische uitdagingen en dat extra inhoudingen op spaargelden en inkomsten de druk verder verhogen.

Betrokken partijen in de bancaire sector

Bij dit dossier zijn diverse geledingen binnen de Surinaamse samenleving en financiële sector betrokken. Enerzijds staat de consument, vertegenwoordigd door de gekozen leden van het parlement, die bescherming zoekt tegen kosten die als onredelijk worden ervaren. Anderzijds zijn er de commerciële bankinstellingen die opereren onder toezicht van de monetaire autoriteiten en hun eigen tarieven en beheerskosten bepalen voor het verwerken van fysiek contant geld.

Binnen De Nationale Assemblée is het nu aan de verschillende fracties om te bepalen of het initiatief van het A20-lid wordt overgenomen en nader wordt uitgewerkt in wetgeving. Het reguleren van bancaire tarieven raakt immers aan de werking van de vrije markt en de financiële wetgeving die van toepassing is op het bankwezen in Suriname.

Wat nog niet bekend is over het initiatief

Hoewel het verzoek in het parlement is neergelegd, zijn diverse praktische en inhoudelijke details over de uitvoering en verdere afhandeling momenteel nog niet duidelijk:

• Het is nog niet bekend welke specifieke banken precies worden aangeduid en welke exacte tarieven of percentages momenteel door de diverse instellingen worden gehanteerd.
• Er is nog geen formele reactie bekend van de Surinaamse Bankiersvereniging over de economische redenen achter het heffen van deze percentages.
• De standpunten van andere politieke fracties in De Nationale Assemblée over een wettelijk verbod zijn op dit moment nog niet naar buiten gebracht.
• Het standpunt van de Centrale Bank van Suriname over mogelijke wettelijke ingrepen in deze specifieke tariefstructuren is nog niet verduidelijkt.
• Er is nog geen concreet concept van een ontwerpwet ingediend; het gaat vooralsnog om een formeel verzoek aan het parlement om een onderzoek in te stellen.

Verdere stappen en vooruitzichten

De volgende fase in dit traject hangt af van de bereidheid van het parlement om het voorstel om te zetten in concrete wetgeving. Indien De Nationale Assemblée besluit gevolg te geven aan het verzoek van Reyme, zal er een juridisch en financieel onderzoek moeten plaatsvinden naar de haalbaarheid van een dergelijk verbod. Daarbij zal bekeken moeten worden hoe een dergelijke wet zich verhoudt tot de bestaande bankwetgeving en de bevoegdheden van de toezichthouder.

Zolang er geen wetswijziging of bindende richtlijn tot stand komt, blijven de bestaande regelingen en tarieven van de individuele commerciële banken van kracht. De behandeling van het onderwerp in het parlement markeert wel het begin van een publiek en politiek debat over de grenzen aan de kosten die banken aan hun cliënten mogen doorberekenen.

Bronnen

• Waterkant