Ik schrijf dit met tranen in mijn ogen en pijn in mijn hart. Mijn 15-jarige dochter is HIV-positief. Hoe dit is gebeurd, blijft me elke dag achtervolgen.
Niet zo lang geleden begon mijn dochter zich steeds slechter te voelen. Ze werd voortdurend verkouden, haar klachten gingen maar niet weg. Ze had pijnlijke wondjes in haar mond, spierpijn, krampen, constante hoofdpijn en ze viel zichtbaar af.
I k dacht eerst dat het kwam door het weer of stress. Ik stelde het doktersbezoek steeds uit — iets waar ik mezelf elke dag om verwijt.
Toen haar gewicht drastisch daalde, bracht ik haar eindelijk naar de dokter. Na verschillende onderzoeken vroeg de arts mij apart te spreken. Zijn blik zei genoeg. Hij vroeg of mijn man of ik HIV-positief waren. Ik vond die vraag vreemd en antwoordde direct: nee.
Toen kwam het nieuws dat mijn wereld deed instorten: mijn dochter was HIV-positief.
Ik wist niet hoe ik moest ademen. Niet hoe ik moest denken. Niet hoe dit mijn kind kon overkomen.
De arts besloot dat ons hele gezin getest moest worden. Mijn man, ik en onze andere kinderen. Al onze testen waren negatief.
We vroegen onze dochter wat er aan de hand was. Ze zweeg. Dagenlang. Ze keek weg. Ze zei niets — niet tegen mij, niet tegen haar vader.
Pas toen de arts haar alleen sprak en voorzichtig bleef doorvragen, brak ze.
Wat ze vertelde, zal me voor altijd achtervolgen. Lees wat ze vertelde hieronder door op Read more / Lees meer te drukken.
