Als volwassen vrouw kijk je soms terug op alles wat je in dit leven hebt meegemaakt. Dan vraag je je af of die dieptepunten simpelweg deel uitmaken van het leven, of dat jij degene bent op wie God – of misschien de duivel – het gemunt heeft.
Wanneer ik naar bepaalde succesvolle mensen kijk, motiveren zij mij om vol te houden. De meesten hebben een bizar verleden gehad en hebben desondanks de top bereikt.
Ik ben er nog lang niet en het zal waarschijnlijk nog even duren, maar ik wil mijn verhaal met jullie delen. Misschien niet op de manier zoals ik het oorspronkelijk kwijt wilde, maar waar het hart vol van is, rolt er op een gegeven moment iets uit.
Let’s take a walk in my past, in this journey called life.
Eigenlijk kun je je van je eerste kinderjaren – en dan heb ik het over twee, drie of vier jaar – niet veel herinneren. Het enige wat je zeker weet, is dat je bent geboren.
Ik zag het levenslicht op een mooie dag in het ’s Lands Hospitaal. En eigenlijk ging het vanaf mijn geboorte al mis.
Mijn moeder had een extreem zware bevalling die volledig uit de hand liep. Suriname was toen nog niet zo modern en een keizersnede was geen eenvoudige ingreep, zeker niet wanneer die meerdere keren nodig was. Door haar pech moest mijn moeder mij via een keizersnede ter wereld brengen. Daarbij werd ze verkeerd geprikt, waardoor ze in coma raakte.
Mijn familie was in rep en roer en eigenlijk hadden velen de hoop al opgegeven. Mijn oma bleef echter volhouden dat mijn moeder bij zou komen. Trust me: a mother’s prayer is everything you need.
Toen mijn moeder uiteindelijk wakker werd, was ik al enkele dagen oud. In die tijd had mijn familie mij al een naam gegeven. Mijn moeder kreeg te horen dat ik Jo-ann heette en zag mij voor het eerst toen ze uit de intensive care kwam en mij eindelijk mocht vasthouden.
Mij is verteld dat ze mij hebben opgetild en voor haar gezicht hebben gehouden, zodat ze me kon aaien. Ik mocht nog niet op haar liggen, omdat ze het rustig aan moest doen. Gelukkig ging het daarna steeds beter. Ik mocht bij haar in bed liggen en uiteindelijk gingen we samen naar huis. Vanaf dat moment was ik oma’s lieveling.
En eerlijk, wat verwacht je anders? Je bent automatisch een zorgenkind wanneer men dacht dat je zonder moeder zou opgroeien. Niet alleen mijn oma, maar ook mijn tantes en nichten hielden ontzettend veel van mij.
Ik neem aan dat ik een vrolijk kind was, want daar wordt vaak over gesproken. Ik hield van spelen, rennen en lachen en was een flinke eter. Lees meer/Read more hieronder.
