In een ontwikkeling die tot brede discussie heeft geleid, zou China recent een wetswijziging hebben doorgevoerd die de mogelijkheden van vrouwen beperkt om bij een echtscheiding aanspraak te maken op het eigendom van hun echtgenoot. Deze ontwikkeling, die in 2025 in verschillende berichten op sociale media werd belicht, weerspiegelt de voortdurende inspanningen van het land om gezinsstabiliteit te behouden, het stijgende aantal echtscheidingen in te dammen en de economische prikkels rond huwelijksontbinding te hervormen.
Table of contents [Show]
De recente wetswijziging: wat we weten
Recente berichten op platforms zoals X, daterend uit april en juli 2025, suggereren dat China een nieuwe echtscheidingswet heeft ingevoerd met ingrijpende gevolgen voor de verdeling van eigendom. Volgens deze bronnen bepaalt de wet dat echtgenotes bij een echtscheiding geen aanspraak meer kunnen maken op het eigendom van hun echtgenoot, tenzij dit expliciet gezamenlijk bezit is.
Een bericht uit april 2025 stelt dat vanaf 1 februari 2025 “de eigenaar van het onroerend goed degene is die het heeft gekocht, zonder billijke verdeling”, en dat “de echtgenote geen recht heeft op geërfd bezit van de echtgenoot.” Een ander bericht uit juli 2025 beweert dat “onder de nieuwe regels echtgenotes na een echtscheiding geen aanspraak meer kunnen maken op het bezit van de echtgenoot, tenzij het gezamenlijk eigendom betreft.”
Hoewel deze beweringen niet direct worden bevestigd door officiële wetteksten of grote nieuwsmedia van na 2020, kunnen zij wijzen op een recente gerechtelijke interpretatie of wijziging die voortbouwt op bestaande wetgeving, zoals de uitspraak van het Hooggerechtshof uit 2011 of het Burgerlijk Wetboek van 2020.
Voor het doel van dit artikel wordt ervan uitgegaan dat deze wet begin 2025 van kracht is geworden en landelijk van toepassing is, tenzij lokale regelgeving anders bepaalt. Het familierecht in China is doorgaans gecentraliseerd, maar de handhaving kan per provincie verschillen.
De gerapporteerde wijziging verschuift de eigendomsverdeling van een billijke of gelijke verdeling van gemeenschappelijk vermogen — bezittingen verworven tijdens het huwelijk — naar een strikt op eigendomstitel gebaseerd systeem. Dit betekent dat wanneer een woning of ander bezit op naam van de echtgenoot staat en uitsluitend door hem of zijn familie is gefinancierd (bijvoorbeeld via erfenis of aankoop vóór het huwelijk), de echtgenote hier bij echtscheiding geen wettelijke aanspraak op heeft, ongeacht haar bijdrage aan het huishouden. Dit betekent een breuk met het principe uit het Burgerlijk Wetboek van 2020, waarin bezittingen die tijdens het huwelijk zijn verkregen worden aangemerkt als gezamenlijk eigendom en doorgaans gelijk worden verdeeld.
Juridische context en ontwikkeling
Om deze verschuiving te begrijpen, moeten we kijken naar het juridische kader van huwelijk en echtscheiding in China. De Huwelijkswet, oorspronkelijk ingevoerd in 1950 en herzien in 1980 en 2001, stelde vast dat eigendommen die tijdens het huwelijk worden verkregen gemeenschappelijk bezit zijn.
Een belangrijke gerechtelijke interpretatie uit 2011 verduidelijkte echter dat wanneer een echtelijke woning wordt gekocht met geld van de ouders van één van de echtgenoten en op naam van die echtgenoot staat, deze woning als privébezit wordt beschouwd. Deze uitspraak kantelde de balans al, vaak in het voordeel van mannen die, vanwege culturele normen, vaker als eigenaar geregistreerd staan.
Het Burgerlijk Wetboek van 2020, dat op 1 januari 2021 in werking trad, bevestigde het principe van gemeenschappelijk vermogen, maar behield uitzonderingen voor privébezit, zoals erfenissen of schenkingen. De vermeende wetswijziging van 2025 lijkt deze uitzonderingen uit te breiden door een strengere titel-gebaseerde benadering af te dwingen en mogelijk de normen voor gelijke verdeling te ondermijnen. Aangezien er in het Chinese recht geen alimentatie of partneronderhoud bestaat, maakt dit vrouwen zonder mede-eigendom bijzonder kwetsbaar na een echtscheiding.
Indien correct, is deze wet in heel China van toepassing, al kan de praktische uitvoering verschillen. Vrijwel alle provincies kennen aangepaste uitvoeringen van familierecht, en lokale rechtbanken kunnen titel-gebaseerde regels verschillend interpreteren, vooral in stedelijke gebieden met hoge vastgoedprijzen ten opzichte van landelijke regio’s waar gezamenlijk eigendom minder formeel is vastgelegd.
